Mijn naam is Marcel Bes en ik ben werkzaam als medewerker herhuisvesting en herstructurering bij Vestia Rotterdam Feijenoord.
Dit jaar doe ik alweer voor de 10e keer mee aan de Roparun, “gewoon” als hardloper. Verder bemoei ik me vooraf samen met Marja, Hans, Kees en Stephan met de organisatie en zorgen we ervoor dat iedereen in Parijs aankomt en kan gaan lopen/fietsen.
Er zijn meerdere redenen waarom ik al jaren mee doe aan de Roparun: het sportieve karakter, de uitdaging, het goede doel en toch ook het waanzinnige gevoel om op 2e pinksterdag langs de Daniel den Hoed kliniek te lopen en te kunnen zeggen hier hebben we het weer voor gedaan.
Verder heb al heel wat mooie herinneringen aan dit evenement, maar de mooiste is eigenlijk de 1e keer (toen nog van Rotterdam naar Parijs). Geen idee waar ik ja tegen gezegd had 3 weken voor de start, maar toen ik eenmaal in de vroege ochtend uren in de nevel door de heuvels van Noord Frankrijk liep met een flauw zonnetje op mijn gezicht wist ik dat ik verkocht was!
En ach die goeie oude tijd; toen poepen in de vrije natuur nog mocht, en je met 8 personen nog in een camper sliep. En koffie drinken in een camper geen succes is als Cor Kreft achter het stuur zit…
Het klinkt wat afgezaagd maar de hele Roparun is een leuke happening!
Maar achteraf is de leukste anekdote dat we bij het vertrek op zaterdagochtend tevergeefs zaten te wachten op een loper, die we uiteindelijk uit zijn bed belden. Hij sprak de legendarische woorden: “de Roparun is toch met Pinksteren en dat is toch volgende week…”
Helaas is het op een originele manier inzamelen van geld voor dit goede doel, niet mijn sterkste kant, dus: ga naar de veiling of stort een leuk bedrag op het desbetreffende rekeningnummer!